DZIEŃ 19 (33) (PALAWAN) – SĄDNY WEEKEND

Z pobudką nie trzeba się dziś spieszyć. Muszę jakoś do check-out-u o 12.00 przelewitować w pokoju. Po jego opuszczeniu łapię rikszę za w końcu przyzwoite 150 peso. Na lotnisku wysiadam tuż pod tablicą informacyjną, gdzie mój lot rzeczywiście się wyświetla … jako CANCELED! Nie od razu to do mnie dociera, wszak zbyt nierealne się wydaje. To jednak prawda, a wewnątrz hali odlotów/przylotów już stoi długa kolejka do odprawy Cebu Pacific. Niestety odwołane są też dwa inne loty, zatem kolejka właściwie się zupełnie nie kurczy. Po godzinie dreptania w miejscu wychodzę na zewnątrz zajarać. Potem robię to co 15-20 min przez kolejne 2,5 h. W międzyczasie linie serwują nam lunch box – nawet niezły, syty makaron z tuńczykiem. Sytuacji jednak nie osładza. Nawet nie robię alternatywnych planów licząc, iż jakiś lot zamienny mi ostatecznie przydzielą. Niestety stoję w kolejce jako ostatni, a do stanowisk obsługi co chwilę ktoś wcina się na krzywy ryj.

Kiedy w końcu przychodzi moja kolej otrzymuję propozycję lotu do Iloilo 1 marca czyli nawet nie jutro, a za dwa dni! Wku.wiam się totalnie – kolejne 2 dni stracone! Pytam tylko jeszcze taniej obsługi ile te tanie linie płacą za odwołanie taniego lotu. Niewiele – trochę ponad 5000 PHP. Po przepaleniu tematu i sprawdzeniu netu dochodzę jednak do wniosku, iż to jedyna budżetowa opcja. Cóż z tej wspaniałomyślnej decyzji, skoro nawet ona nie jest już po powrocie do stanowiska obsługi dostępna! Szlag by to …! Trza było szybko brać do dają i uciekać stąd.

Pod drzewkiem chroniącym palaczy przed słońcem ponownie zagłębiam się we wszystkie potencjalne możliwości wydostania się z Puerto Princesa. Problem polega na tym, że zaczął się weekend: nie dość, że znacznie droższe bilety, to jeszcze loty wyprzedają się na pniu. Sprawdzam na kilku portalach równolegle, do tego w totalnie różnych konfiguracjach, a nawet kierunkach. Drogo, długo (z przesiadkami) i w większości niedostępnie. W chwili desperacji rozważam nawet trasę promową, którą tu dotarłem przez El Nido i Coron do Batangas, ale to chyba najgorsza opcja. Bezpośrednich promów w pożądanym kierunku rzecz jasna nie znajduję. Kilka godzin zajmuje mi główkowanie co ze sobą począć w tej sytuacji. Ostatecznie – z braku laku – kupuję bilet do Manili na 1 marca (niedziela) o 15.30. Na MNL Manila T2 ma dotrzeć o 17.00. Koszt: 718,21 zł! W poniedziałek byłoby trochę taniej, ale z totalnej bezsilności czyn w afekcie popełniam.

Zachmurzyło się ostro. Szukam noclegu, ale i te są dziś droższe. Chyba wrócę do Hola Homestay. Na postoju taxi zarzucam nazwę hotelu i stawkę: 150 peso. Od razu zjawia się chętny – być może nawet tyle to kwota na wyrost … ? Pakując się do pojazdu kątem oka dostrzegam obiekt za postojem. To hotel! W recepcji sprawdzam stawki: na 1400 PHP (86,75 zł) za noc raczej mogę sobie jeszcze pozwolić. Melduję się wyjątkowo sprawnie i zostaję doprowadzony do podobnego jak wczoraj pokoju z widokiem na lotnisko i małe centrum handlowe z knajpami na parterze. Się mi tu podoba. Wokół rozbrzmiewa uliczny harmider – jest szansa, że moje upierdliwe ostatnio ataki kaszlu nie zostaną specjalnie zauważone.

Po drugiej stronie ulicy zaopatruję się w pieczonego kurczaka, sporą porcję ryżu, wodę i Colę. Jakoś muszę wszak przeżyć tu dwie kolejne doby.

Co by nie ryzykować na ostatnią chwilę w pokoju szukam lotu do Iloilo. Skoro ląduję w Manili wieczorem w niedzielę pod rozwagę biorę najtańsze, nocne opcje. O 3.05 jest lot łączony przez Cebu za 275,55 zł z bagażem rejestrowanym do 10 kg. Mój plecak waży ok 15. Poza tym na przesiadkę w Cebu mam raptem 1,05 h, a trzeba jeszcze odebrać i ponownie nadać bagaż! To najkorzystniejsza czasowo opcja: Manila 3.05 – Iloilo 6.25 i jednocześnie najbardziej ryzykowna. Zobaczymy czy skończy się kolejną katastrofą …

Komentarze (0)