DZIEŃ 15 (29) (LUZON) – A STATEK PŁYNIE …

W końcu dłużej mi się przysnęło, ale nigdzie się przecież nie spieszę. Jedynym celem na dziś jest dotarcie do portu w Batangas przed 18.00. Na maksa wykorzystuję czas w pokoju i dopiero przed 11.00 go zwalniam + odbieram rzecz jasna tysiączek za niezgubioną kartę i klucz.

O dziwo w okolicy brak jakichkolwiek driverów. Kawałek dalej znajduję trycykla i za stówkę jadę do stacji metra. Pan sugeruje bliższą od tej którą wybrałem. Ok. Za 25 peso dojeżdżam kolejką LRT do stacji w okolicy mego pierwszego noclegu. Już wysiadając z pociągu; z góry widzę podstawiony autokar do Batangas. Jest dobrze. Odjeżdża o 11.45 mam więc czas na fajkę (wypaloną między busami).

Po kolejnych dwóch godzinach komfortowej jazdy (240 PHP) wysiadam pod największym, i jak się sami chwalą – najnowocześniejszym morskim portem pasażerskim na Filipinach. Odnajduję okienko obsługujące moją trasę i wyskakuję z 1700 PHP (105,62 zł). Okazuje się, że prom płynie nawet dalej: do El Nido, zaś w Coron planowo ma być o 9.00. Jednak nie o 14.00 jak wyczytałem w necie! No idealnie się składa (cały dzień do przodu!). Wydatek podobny do kosztu zakwaterowania, a przy okazji kawał drogi zrobiony.

Niestety w terminalu promowym nie ma stref palacza. Mam dużo czasu, więc wychodzę poza jego teren i jaram do woli. Szukam też czegoś do zjedzenia, jednak chwilowo nie mogę nawet patrzeć na smażone i grillowane kurczaki, a poza tymi nic nie ma. Jestem skazany na 7/11 obsługiwany przez puszystą śpiącą królewnę. U mnie by dnia w robocie nie zagrzała, heh.
Tu nawet kurczaki się skończyły i nie ma szans na firmowy zestaw. Natomiast samodzielnie można przygotować sobie hot doga. Napoje też się skończyły, więc dokupuję Ice Tea. Całość 80 PHP. Niewiele jak na lunch.

Najarawszy się na zapas, przed 16.00 ruszam do odprawy security. Nie mają żadnych zastrzeżeń do mego bagażu. Trochę dla picu ta odprawa chyba. W hali przed bramkami, czekając na boarding, przeglądam możliwości kolejnych etapów podróży. Jest chyba mała szansa, iż prawie wszystko co założyłem przed wyjazdem uda się jednak zobaczyć, choć wymagałoby to żelaznej konsekwencji w podejmowaniu szybkich i konkretnych decyzji. No i może trochę więcej kasy też …

Tuż przed 17.00 rozpoczyna się boarding. Trochę szumnie to zabrzmiało. Co z tego, że otwiera się gate nr 1, skoro tuż za wyjściem trza drałować z bagażem na grzbiecie kilkaset metrów do odległej przystani, gdzie akurat zacumował nasz prom. Wśród innych okolicznych wygląda bardzo skromnie i taki się okazuje.

Mam klasę podstawową (wyższa, klimatyzowana [+ 200 PHP] na szczęście nie była już dostępna). Pięknie tu! Na tylnym pokładzie bez ścian – jeno z osłaniającymi burty plandekami – zlokalizowana jest noclegownia dla pospólstwa i biedoty. Czuję się tu jak u siebie. Wokół – poza mną i dwoma innymi białasami (usilnie próbującymi rozwiesić hamak) – sami tubylcy! Panuje przeprzyjemny chłód bez nadmiernych przeciągów. Widoki za burtą nieograniczone, morze spokojne (prom sunie jak po stole), a atmosfera iście jak z azjatyckich thrillerów, heh. Reszta białasków szczelnie wypełnia zimną, klimatyzowaną kabinę na przodzie promu. Spotykam ich tylko co jakiś czas wychodząc na papierosa, bo można jarać do woli, a niektórzy robią to non-stop. Trwaj chwilo! Trwaj!

Rzecz jasna jest sklepik z żarciem. Posilony gorącą zupką instant z owocami morza (za 50 PHP) odpalam kompa i w rozkosznych okolicznościach otoczenia, delektując się lekkim drinkiem z resztek wczorajszej coli i ginu, spisuję wrażenia z dzisiejszego dnia. Nocny rejs na Coron już ląduje w czołówce najlepszych atrakcji Filipin!

Komentarze (0)